جنگ‌ها فرماندهى اصلى با پير محمد خان بود كه به خوبى از عهده اين كار برآمد . او همه سپاه را با خود همراه كرد اما نتوانست از موقعيت‌هاى خويش به خوبى استفاده كند ؛ زيرا براثر سخت‌گيرى كه بر مردم منطقه وارد كرد شورش دوباره آنها را برانگيخت و تلفات زيادى را متحمل شد ؛ از جمله ضربت خان ، حاكم قلعه شال ، مقاومت مردانه‌اى كرد و گرچه عاقبت شكست خورد و كشته شد اما براى مدتى پير محمد و سپاهش را در بيابان‌هاى خشك بلوچستان به زحمت انداخت . « 1 » در اين ميان بين اسلمش خان و پير محمد خان هم اختلافاتى بروز كرد . زيرا اسلمش خان خواستار حركت به‌سوى نادر بود و پير محمد خان تن به آن نمىداد . بنا به گفته برخى او قصد داشت در منطقه بلوچستان بماند و با به اطاعت درآوردن قبايل آنجا حكومتى مستقل تشكيل دهد حتى به هندوستان لشكر بكشد و از آنجا با نادر مقابله كند . « 2 » گرچه اين عقيده مخالفان پير محمد خان است و نمىتوان به‌طور كامل آن را پذيرفت اما در اينكه او فردى قدرت طلب بوده است و براى رسيدن به آن از هر وسيله‌اى استفاده مىكرد از سوابق او و رفتارى كه با فتحعلى خان قاجار و ملك محمود سيستانى داشت روشن است . استرآبادى او را « سردار بزرگ و كم عقل و زياده‌سر » معرفى مىكند . « 3 » هرچند اين خصوصيات از روى خصومت بيان شده است ؛ دربردارنده قدرت و توانايى او در مسايل نظامى و در عين حال حس قدرت‌طلبى او مىباشد و عاقبت همين باعث قتل او شد . چون مدتى خبرى از پير محمد خان و همراهانش در بلوچستان به نزد نادر شاه ، كه در قندهار حضور داشت ، نرسيد شاه افشار ، فتحعلى خان چرخچىباشى ، محمد على بيگ قرقلو نايب ايشيك آقاسىباشى و چند تن ديگر را

--> ( 1 ) - محمد كاظم مروى : پيشين 2 / 514 ( 2 ) - همان 2 / 516 ( 3 ) - ميرزا مهدى خان استرآبادى : پيشين / 292